Het moet nu echt eens afgelopen zijn met ons getolereer en gedoog! Stel dat er morgen in uw voortuin een vliegende schotel landt en u aan de marsmannetjes moet uitleggen waarom u zich voortdurend op uw kop laat kakken (sorry voor het customer service vakjargon) door dezelfde mensen wiens inkomen ú betaalt…. daar is toch geen beginnen aan? Ik heb nu definitief de oorlog verklaard aan malafide leveranciers: ik knikker ze een voor een de deur uit. Gisteren was het fitnesscenter aan de beurt.

Volgens de manager van de vestiging van de fitnessketen waar ik elke week te vinden ben, behoor ik na zowat 5 jaar tot de loyaalste klanten.
Voor iemand die niet met een beweegmicrobe geboren is, kan dit tellen, als zeg ik het zelf. Ik heb er de maandelijkse contributie -die boven het landelijke gemiddelde ligt- dan ook graag voor over. Vooral omdat die ook automatisch geïncasseerd wordt.
Al gaat dat laatste soms wel eens mis omdat ik nu eenmaal niet elke dag bovenop mijn rekening zit. Wanneer ik mij de eerstvolgende keer bij de balie meldt, wordt dit meteen met zachte dwang gecorrigeerd: zonder betalen kom je namelijk de tourniquet niet door.

Dit meubilair heeft mij overigens steeds verbaasd: je komt het tegen bij financiële dienstverleners, de BVID en andere instellingen waar de inhoud zwaar bewaakt moet worden. Ik kan dit niet rijmen met de zwetende massa’s van een sportschool.
Ze zetten je uiteindelijk wel aan het denken over het beeld dat de clubs van hun klanten hebben….

Maar goed, terug naar het verhaal over het feit dat de incasso van mijn lidgeld deze maand niet goed gegaan was. En dat de regels strenger geworden zijn, want de dag nadien kreeg ik plots een sms met de vraag of ik dringend contact wilde opnemen over het betalingsprobleem.
Mooi niet dus. Want eergisteren ging ik toch trainen.
Aan de receptie speelde zich het nabetaalritueel af, waarna de tourniquet zich gewillig opende.

Zeer tot mijn verwondering werd ik echter gisteravond mobiel gebeld door het hoofdkantoor om mij tot betaling aan te manen.
“Oh, sorry” was de reactie toen bleek dat ik al betaald had.
(“Interne processen niet op orde” dacht ik bij mezelf, maar ja, dat is beroepsmisvorming.)

Waarop ik bij de tot dan toe redelijk vriendelijke mevrouw aangaf dat ik niet gediend was door dit soort stalking.
“Dan moet u een schriftelijke klacht indienen, meneer.”

Nu heb ik mij voorgenomen om nooit, nimmer, never ever, niemals, jamais nog het woord “moeten” van een leverancier te accepteren.
Daar was de mevrouw het wel mee eens, een klant hoeft niets te “moeten”.
“Maar toch moet u een schriftelijke klacht indienen.” voegde ze er aan toe. En bleef ze met steeds luider stemvolume roepen, terwijl ik haar aan het verstand trachtte te brengen dat het intikken van een brief niet het soort fysieke oefening was dat ik van mijn fitnessadviseurs verwachtte.
Helaas, de essentie van wat ik haar probeerde te vertellen heeft haar nooit bereikt: dat dit soort procedures bedacht zijn door autisten zonder enig gevoel voor klanten. En dat de organisatie best eigenaar blijft van een probleem wat ze zelf veroorzaakt heeft. Helaas, doof. Staat niet in het script.

Omdat ik weiger mee te werken aan het financieren van het voortbestaan van dit soort bedrijven zonder bestaansrecht, zeg ik mijn lidmaatschap op. Al zal ook dat wel weer schriftelijk moeten.
(Is het u overigens ook al opgevallen hoeveel bedrijven klanten werven met uiterst makkelijke formulieren, maar geen formulieren hebben om de relatie te beëindigen?).
Kortom, ze kunnen mijn rug op. En dát is nu weer eens een interessante oefening!

Dit bericht was geplaatst op mei 24, 2007 om 5:34 pm en is gearchiveerd onder 1.0 't Boeiende Leven der Sukkels. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.