Waarom spelen we theater op het werk?
In een recent onderzoek gaf 60% van de ondervraagde Nederlandse managers aan dat ze op de zaak eigenlijk een rol speelden en niet zichzelf waren.
Aan de voordeur een andere pet op dus.
Waarom doen we dat?
In een recent onderzoek gaf 60% van de ondervraagde Nederlandse managers aan dat ze op de zaak eigenlijk een rol speelden en niet zichzelf waren.
Aan de voordeur een andere pet op dus.
Waarom doen we dat?
om 7:33 pm
60% Speelt op de zaak dus een rol .. interessant te weten wat ze thuis doen: zichzelf zijn (in veel gevallen niet zo waarschijnlijk) of ook een rol spelen?
En die 40% dan, die zegt op de zaak zichzelf te zijn, zijn ze dat thuis dan ook of spelen ze juist daar een rol?
Waarom een rol spelen? Waarom niet jezelf zijn? En is alleen “manager” zijn een rol? Is “onderwijzeres”, “politieagent” of “kamerlid” niet evengoed een rol??
Velen zijn door “opvoeding” helaas zichzelf kwijtgeraakt, al bedoelen de meeste ouders en onderwijskrachten het goed … Opvoeden is immers een vak waarvoor geen diploma is vereist zolang je je eigen kinderen maar opvoedt.
En dat gaat dus veranderen ..
Nu “opvoeding” door zo velen uitbesteed wordt (via de naschoolse “opvang”) en het opvoeden dus gediplomeerd gebeurt, is het de vraag wat daar weer de impact van is.
Misschien is er niet zo veel mis met “een rol spelen”, zolang je maar in staat bent dat vanuit je authenticiteit te doen .. zelf keuzes te maken en zelf wetend waarom en hoe.
Die 60% die zegt een rol te spelen .. die weten dat tenminste nog van zichzelf (denken ze) en die 40% denkt zichzelf te zijn, maar speelt mogelijk ongemerkt toch ook een rol?
Wat maakt managers zo speciaal dat ze geen rol zouden mogen spelen, terwijl ministers, brandweerlieden en acteurs dat gewoon wel mogen? Zijn daarbij de meest succesvolle acteurs nu juist niet diegenen die zichzelf zijn?
Ik moet er niet aan denken dat een minister voortdurend zichzelf zou willen zijn, of de bakker op de hoek.
Onze maatschappij kan eigenlijk niet meer goed functioneren zonder dat velen op gezette tijden een rol spelen, op afwisselend meerdere rollen, maar daarbij wel in voldoende mate weten wie en hoe ze zelf zijn, zeg maar de rode draad door al die rollen heen. Een soort souffleur dus.
Werk en overleg, bak en preek, blus en manage, alles op het juiste moment in de juiste rol maar vanuit je eigen authenticiteit ..
De ergste managers die ik ken waren zij die eigenlijk niet goed wisten wat ze in die rol moesten doen … ze waren de hele dag bezig die pet te passen of een andere uit te zoeken.
Om buiten jezelf van te raken …
om 12:12 pm
Bij het begrip een rol spelen, denk ik als onderwijskundige, aan de werkvorm rollenspel. Een werkvorm die zeer effectief kan zijn om nieuw gedrag aan te leren. In een rollenspel kun je experenteren met nieuw gedrag, waardoor het daarna in het echt makkelijker is dat gedrag te vertonen. (Je hebt aan jezelf laten zien dat je het kan)
Als we zeggen dat iemand een rol speelt in zijn werk, heeft dat snel een negatieve bijklank. Mijn ervaring is dat veel deelnemers aan trainingen de werkvorm rollenspel ook als negatief ervaren, want eng om te doen. Maar je kan het spelen van een rol ook anders (positiever) bekijken. Mensen die aangeven op het werk een rol te spelen, zijn zich daarvan in ieder geval bewust. Ze beseffen in zekere mate dat ze een script (rol)volgen. Dat is een goede uitgangssituatie om gedrag te kunnen veranderen.